رستاخیز کلمات

انگارحالا که نیستی بهتر می توانم با تو حرف بزنم ،نیستی وقرار هست از این به بعد نباشی ومن نمی دانم چرا نبودنت سخت است این ها را برای تو می نویسم چون به خودت نمی توانستم بگویم که من هیچوقت مادری نداشته ام  بیشتر پرستار تو بودم البته من که نه طفلک فروغ

اما دلم برای تو تنگ است دلم تنگ صندلی چرخ دارت می شود که وقتی سوارت می کردم می گفتی "دا روسریم رو درست کن ومن که حالاسال هاست اصلن به حجاب واین مسائل اعتقادی ندارم زیرلب غرغرکنم وبگویم"انگار دختر چارده سالس!چه خبره؟کی می خواد تورو ببینه؟"و این اواخر که از درد دستت را زیرسرت مشت می کردی وبه سرت فشار می دادی من می گفتم مادر چقدرشبیه نیما شده ای !وتوحرفی نمی زدی ونگاهم می کردی که شعراین پسرو دیونه کرده

وحالا چقدر دوست دارم که تو را ببینم که وقتی در هال را باز می کردم بگویم سلام مادر وبعد مثل همیشه صدای خواهر کوچکم در بیاید "پس ما آدم نیستیم که یه بارهم به ما سلام کنی؟هی میگی سلام مادر!"وچقدر دوست دارم لحن حرف هایت را وقتی به تو می گفتم مادر چطوری؟خوبی؟وتو می گفتی" دا خوبم ومن دوباره می گفتم تو که نا نداری چرا دروغ می گویی؟وباز مثل همیشه تو بگویی" دا چکنم؟"وحالا تو بگو  من چکنم که تو نیستی ومن دلم برای تو تنگ است؟

نمی دانمچرا نبودنت این همه سخت است آخر آدمها معمولن دلشان برای مادرشان تنگ می شود اما من هرچه فکر می کنم تو مادر من نبودی حتی وقتی هم بودی مادر من نبودیشاید مادرد بودی اما مادر نه.نه که نخواستی نتوانستی ومن که حالا سیو یک سال از زندگی سخت وپر مشقتم می گذرد هیچ وقت نتوانستم سرم را روی پایت بگذارم وتو مرا نوازش کنی شاید بفهمم مادری هم دارم و یا یک بار فقط یک بار یک دل سیر در آغوش تو بمانم آخر همه جای تو درد می کرد ومن جرات نداشتم به تو دست بزنم.مادر تو مادر نبودیفقط اسم مادر را یدک می کشیدی یعنی زندگی نگذاشت که تو مادر باشی و ما از اول هم بی مادر بودیم )گرچه آن چنان پدری هم  نداشتیم(.اما من حالا برای اسم تو هم دلتنگ هستم

یادت هست همیشه می گفتی "دا هرکسی کار زشتی کند حتمن تاوانش رو پس میده" ومن می گفتم نه این جور نیست از کجا معلوم وبا هم بحث می کردیم ومن آن قدر برای تو مثال می آوردم که بگویی "چی بگم مادر به ما همین چیزها روگفته اند" ومن با دل پرم وبغض همیشگی ام در گلو بگویم همه اش دروغ بود مادر فقط به ما گفته اند اما دروغ است. دیدی مادر؟راستی تواین بیست وپنج سال که شبها از درد همیشه ناله می کردی ومن می دیدم که بیداری وداری از درد گریه می کنیچه کار زشتی انجام داده بودی جز زحمت کشیدن وبا فقرسیاه ساختن ونجابت داشتن؟مادر من وتمام بچه های تو شهادت می دهیم که حتی در مریضی هم مث مرد کار می کردی حتی وقتی که نمی توانستی روی پا بیاستی با دستهای کوچک ومریضت دسته چرخ دستی ریسندگی  را می چرخاندی که دستت به کسی دراز نباشد ومن همیشه یادم می ماند که می گفتی "می کشم جور دستم را امانمی کشم جور کسانم را

مادر وقتی که خبر مرگ تو را زن داداش تلفنی داد برا دوستان اسمس کردم که مادرم از نکبت زندگی نجات پیدا کرد و من چقدر خوشحالم که تو را نمی بینم که از شدت درد به خودت پیچیده ای، واینکه دیگر گلوت از جیغ گرفته بود وتوان جیغ کشیدن نداشتی و ملافه بیمارستان را بین دندان هایت فشار می دادی

مادر وقتی می خواستیم تو را به خاک بسپاریم تنها دفعه ای بود که وقتی به دست های تو دست زدم درد نداشتییکی از تشییع کنندگان گفت پاهایش را بکشید ومن به محمد که توی قبر بود داد زدم نه محمد پاهایش را نکشی.مادر او نمی دانست اینسال های دور ودراز  رماتیسم چنان بلایی به سر استخوان هایت آورده که حتی وقتی زنده بودی استخوان هایت  راست نمی شدندوپاهای تو آن آن قدر پیچ خورده اند که با اولین کشیدن می شکستند

داشتیم تو را به خاک می سپردیم که روضه خوان گفت دلها بسوزد برای پهلوی  کبود فاطمه زهرا  خواستم بگویم اما نگفتم که فاطمه زهرا تنها پهلویش کبوداما  مادر من همه جایش کبود بودمادر من شاهدم که تمام تن تو کبود بود سیاه بود ودستهایت آنقدر خون مردگی داشت و رگ هایت که همیشه پرستار می گفت رگهایش خیلی ظریفند....

چهارمین شماره نشریه تخصصی شعر قاصدک پس از دوسال در محاق بودن بالاخره منتشرشد

این شماره در هشتادصفحه با جلد رنگی وحاوی

 مقالاتی از عباس عبادی،سعید سروش راد،ارمغان بهداروند، رضابختیاری اصل و...

وشعرهایی از هرمز علی پور،مهدی متین راد،علی فتحی مقدم ،رعنا پورخنجر،مهدی برومیده ،سعیدمحمدحسنی،صمدآبروشن و....

ترجمه هایی از مرجان پروانه پور ،مجیدپروانه پور...

اما مطمئنم جایی رخ داده

وگرنه این کلاغ که قار قارش از چهل کانال تلویزیون بیرون زده

چطور بعد از این همه سال به خانه اش رسید

 وروی همه را سیاه کرد؟

باور کنید همین خنده با روده های بریده اش

که دارد از لب هایمان فرار می کند

می تواند شاهد خوبی باشد

یا همین شما

که دستهایتان توی جیب جا خوش کرده اند

وبا قیافه ای حق به جانب

لای فکرهایتان گرم خوابیده اید

تا بحال شده یکبار

از این همه کفش که زیر پا  له می شوند

معذرت خواهی کنید؟

کافی است این بارازکمی  کلاه تان به این قضاوت قرض بدهید

من هم قول می دهم متهم خوبی باشم

ومثل پلنگی در پتویم مخفی بمانم

خدا راچه دیدی

شاید خوابی از راه رسید

وهمه ما را بیدار کرد

که بودم

ازشلیک لحظه

 به زباله هایی با مرکزیت اطراف

انگشتانم اما

 اشاره اسرارآمیزی داشتند

به کسی ایستاده درسمت تو

آن روز کسی بودکه اصلن نبود       بعد

همیشه یعنی همان روز که موازی می رفت

به سمتی که ایستادن صدمه بود

رفتن مرگ

هی می دویدم

هی می دویدم به دوردست ها

هی می دویدم وپاهایم آن سوترت

شرط اول قدم این بود

که لب های تو شدیدن دورباشند ازسمت من

که ازسمت تو می رفت

سرم گرم شدبه سادگی های گریه

نگاه شده بودم

تنها

پرازاشک های خاطره

خودم بودم دراطراف تو

تلاش که می کردم

لاشه تر می شدم

ازبس که تورا ندارم

ومردشدن را

که اصلن هم دوست ندارم

نوعی ازچشم هامال توبودند

ومن بامیزبه توافق قبلی رسیده بودم

گفتی درپستوی اتاقی راه راه زندانی کوچکی هستی

گفتم می شودخیلی چیزهای بزرگ را برداشت

پشت یک پرده گذاشت

ازحرف های خاله زنکی

تابوسه هایی باطعم خیارتلخ

ازیک صبح ناشتا نخورده

درخستگی ام فکرهای زیادی ریخته

امامی شودلای هرچیز

مثل روسری که خوشگل به سرت می افتاد

ازموهای تو بیرون زد

ازفکرامانمی شود   عسل تلخ

سینه های کوچکت رالای انگشتان بزرگم جاگذاشتی

تنهاعکسی سه درچهارو ترسی مخفی لای کیف جیبی ام  مانده

امامن هنوز گریه برسینه های گرم تورادوست دارم

آخرین امپراتورکوچکم

شایدروی دیواری که دست هاش رابالا برده

می شد شعاربهتری نوشت

اماشانه های شکسته این راه شدیدن توبودی

شکسته درچهارده قطعه برای دوستت دارم

انگاردوباره

کسی به قبرستان قبلی معرفی می شود

شبیه من

وقراری که نبود    اصلن

اگرآخرقصه    خوب تمام می شد

اگربچه های خوب      قصه های خوبی داشتند

من هم تنها خودم می شدم

نه این جوری

   که ماجرا آب بخورد

          ازجایی   

               یا کسی

که اصلن        کجای این              من هستم

دهان های زیادی می خواهم

این حرف ها رانمی شود با یک دهان نوشت

خنده دار ها جای دیگری هستند

با ادعا های دیگر   که گمان نمی کنم

جناب هرکسی که نصیحت

جای خالی دلخوشی پرنمی شود

یعنی چقدر خیال کنم که خوبم

وهی بیمارستان دربیمارستان

توی دلم متولد بشود؟

باید پس بگیرم این همه دلواپسی را

 یاد بگیرم چیزهایی را که ازیادم برده اند

آن ها که با حرف های قشنگی به ریشه ام

یادبگیرم دلم راتنگ نکنم برای چشمی که درمحاصره

برای دستی که زیرچانه

خداوکیلی اگرخدامثل کتاب های دبستان مهربان بود

من هم مشق های قشنگی می نوشتم

اما باز فکرمی کنم

تسلیم شدن گاهی وقت ها چیز خوبی است

ازتابلوی دکتری کنارخیابان

به اسم تو با فامیل دیگری

یادختربچه ای آدامس فروش وسمج توی ترمینال

که گسیهای طلایی اش بی اجازه از روسری اش بیرون پریده اند

حتی همین بلوز راه راه قهوه ای توی بوتیک که سال هاست نگاهم رادرو کرده ...

چقدر با تن توخوشگل می شداگر..

اگر آن اتفاق ساده بین لب های تو می افتاد

من این همه نمی افتادم  اگر...

تقویم روزهای تلنبارشده اش را نشانم می دهد

می دانم خیلی دیر شده

به سرم زده این دم آخر

به سلول های تنم سربزنم

به آزادی که دوستش داشتم

به معشوق سیاسی ام که تو بودی

ازبوسه هایی که به دستت نمی رسید

وراه هایی که تا اسم تورسید بی راهه شدند

راستی کجای این جهان ایستاده ای؟

وزن  زمین دارد روی سینه ام سنگینی می کند

چقدر مثل همیشه هیچ اتفاقی نمی افتد

که این سیگارخشک گلویم را بسوزاندو

اسم تو     دلم را